چه نماییم تهدیدها و سختی های زندگی، دلمان را خالی نکند؟
نور معرفت: این اصل در زندگی فردی نیز زمانی جاری است که با مشکلی بزرگ تر از توان خود مواجه می شویم، اما دست از تلاش برنمی داریم و نتیجه را به او می سپاریم.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، قرآن، کتاب زندگی است که هم نشینی با آن، رنگ خدایی بر همه ی لحظات و روابط انسان می زند: صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً؛ و این رنگ الهی، آسان شدن همه ی امور زندگی و رفع موانع را به دنبال می آورد. در مقابل، کسی که به دستورهای قرآن و هم نشینی با آن پشت کند، زندگی اش را سراسر، مشکلات و سختی ها فرامی گیرد.
بنابر روایت مهر، قرآن، کتاب زنده ای است که هم نشینی با آن حیات بخش است و ما را به مرتبه ی حیات دعوت می کند: دَعَاکُمْ لِمَا یُحْیِیکُمْ. قرآن جاذبه ای دارد که همچون یک کانون مغناطیسی عظیم، مخاطبانش را به سمت خود می کِشد. فقط باید خویش را در معرض این جاذبه و باران حیات بخش قرار دهیم. امیرالمؤمنین(علیه السلام) می فرماید: إِنَّ الْقُرْآنَ ظَاهِرُهُ أَنِیقٌ وَ بَاطِنُهُ عَمِیقٌ؛ به درستی که قرآن ظاهری زیبا و اعجاب انگیز دارد و باطنی عمیق و بی پایان، و غواصی در آن، برای هر کس تازه های لحظه به لحظه دارد. امام صادق(علیه السلام) می فرماید: «هُوَ فِی کُلِّ زَمَانٍ جَدِیدٌ وَ عِنْدَ کُلِّ قَوْمٍ غَضٌّ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَةِ».
قرآن، سفره ی گسترده ی ضیافت الهی است که برای هر کس با هر سلیقه و نیازی، غذای آماده دارد، تا هر کس هر کمالی را که می خواهد، بالاتر از طلب خود از آن بهره ببرد. همه میهمان این سفره ایم. رسول اکرم(صلی الله مقابل و آله) می فرماید: «الْقُرْآنُ مَأْدُبَةُ اللَّهِ فَتَعَلَّمُوا مَأْدُبَتَهُ مَا اسْتَطَعْتُمْ». پس باید بر اشتهایمان بیفزاییم تا بیشتر بهره مند شویم. کسی که متخلّق به قرآن شود، به اخلاق ربوبی و صفات ملکوتی متصف می گردد؛ همان گونه که در وصف رسول اعظم(صلی الله مقابل و آله) وارد شده است: «کَانَ خُلُقُهُ الْقُرْآنَ». کسی که کنار این سفره می نشیند، درمی یابد که صاحب سفره، کریمانه و سخاوتمندانه حضور دارد. آیت الله بهجت(رحمت الله علیه)می فرمایند: «خُذْ مَا شِئْتَ مِنَ الْقُرْآنِ لِمَا شِئْتَ»؛ دوای هر دردی و پاسخ هر مشکلی در قرآن هست. پس این سفره ی الهی را با مجالس خانگی قرائت قرآن و دست کم در میان اهل خانه، هر شب گسترده نماییم تا دل ها و خانه هایمان سرشار از نور آن گردد.
آیه روز چهارم
وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ؛آل عمران، آیه ی ۱۷۳
«[مؤمنان واقعی، وقتی به آنان می گویند از لشکر انبوه دشمن که آماده ی جنگ با شماست، بترسید] گفتند: خدا برای ما کافی است و او بهترین حامی ماست.»
چه نماییم تهدیدها و سختی های زندگی، دلمان را خالی نکند؟
«حسبنا الله و نعم الوکیل»، اعلان بی نیازی از قدرت های استکباری و اتکا بر قدرت لایزال الهی و پتانسیلهای درونی. این آیه، اوج «معنویت و دعا» در برخورد با تهدیدات بزرگ است. خدای ما، خدای موسی در دل دریاست، خدای طوفان طبس، خدای خرمشهرهاست. قدرت خدا بالاتر از هر قدرتی است و این خداوند قوی حامی مومنین است. دشمن همواره تلاش می کند که با بزرگ نمایی قدرت خود و شایعه پراکنی در رابطه با ی تجمع امکاناتش، در دل جامعه اسلامی ترس و رعب بوجود آورد تا عقلانیت و اراده ی آنها را فلج سازد و به تسلیم وادارد. «حسبنا الله»، شعار محوری استقلال خواهی است؛ این جمله، نه یک شعار و ذکر زبانی در کنج عزلت، بلکه یک باور عمیق به پشتیبانی خداوند است که در دل طوفان ها، آرامش بخش قلب و تقویت کننده اراده برای ایستادگی است. این اتکای فعال به خداوند، سبب نزول آرامش و سکینه قلبی شده، مانع از محاسبات غلط ناشی از ترس می شود و بالاخره، نصرت و فضل الهی را به ارمغان می آورد و تهدید دشمن را به مجالی برای ادامه مسیر استقلال و پیروزی تبدیل میکند.
شعر
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود / ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است (حافظ)
رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند / بنگر که تا چه حد است مکان آدمیت (سعدی)
تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست / راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش (حافظ)
کار خود گر به خدا بازگذاری حافظ / ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی (حافظ)
راز نشکستن
عبور از طوفان، کار همه نیست. دشوارتر اما این است که خسته و زخمی در کوران تندبادها فریاد بزنی: «چیزی به جز زیبایی ندیدم.» راستی راز آن زن چه بود که بر بلندای قتلگاه، تماشای پیکر خونین برادر را تاب آورد؟ که کودکان بی پناه را یکی یکی سوار شترهای بدون جهاز کرد؟ که در کاخ یزید پیروزمندانه بر دشمن نهیب زد: «به خدا سوگند نمی توانی نام ما را از یادها ببری.» راز نشکستن آن زن چه بود؟ شاید همین کلمه های ساده که «حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ»، که خدا برای ما کافیست و او خوب تکیه گاهی است. زینب(علیهاالسلام) چنین تکیه گاهی داشت که تا واپسین میدان ها، پا پس نکشید. تکیه گاه من و تو کیست؟
«نمی شود»، «حریفت قوی تر است»، «ولش کن، دردسر می شود». این جملات آشنا نیست؟ جملاتی که گاهی از زبان یک دوست در میدان زندگی شنیده می شود و گاهی از زبان رسانه ای که از «اجماع جهانی» می ترساند تا دلمان را خالی کند. این عملیات روانی، یک هدف بیشتر ندارد: فلج کردن اراده پیش از هر اقدامی.
بعد از آنکه مسلمان ها از جنگ اُحُد، ناموفّق، مجروح، خسته، کوفته، شهیدداده، و مصیبت زده برگشتند، عدّه ای از منافقین افتادند بین مردم و گفتند لشکر انبوه دشمن آماده ی جنگ با شماست، از آنها بترسید! اما عجیب است، تهدیدها نه فقط مؤمنان واقعی را از میدان به در نکرد که خداوند می گوید این تهدیدها بر ایمان مؤمنان افزود و گفتند: <حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ> (آل عمران/۱۷۳) «خدا برای ما کافی است و او بهترین حامی ماست.»
حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ، یعنی در معادله ی قدرت، یک حقیقت پنهان از دیده های ظاهربین وجود دارد به نام «خدا»؛ یعنی اعلان بی نیازی از قدرت های پوشالی و اتکا بر قدرتی که هیچگاه از بین نمی رود. این همان باوری بود که امام حسین(علیه السلام) را در ظهر عاشورا استوار نگه داشت. آری، خدای ما، همان خدای طوفان طبس است که محاسبات ابرقدرت ها را به هم ریخت؛ همان خدای خرمشهر است که با دست های خالی رزمندگان، آزاد شد.
این اتکای فعال به ابرقدرت عالم، یک شرط اساسی دارد که رهبر معظم انقلاب بر آن تاکید می کنند: «البته <حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ> را در پستوی اتاق و داخل بسترِ راحت نمی شود گفت. ما نه کاری بکنیم، نه تلاشی بکنیم… بعد هم بگوییم: <حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ>! نه، خدای متعال آدمی را که در راه او مجاهدت نمی کند، کفایت نخواهد کرد. این کفایت در ارتباط با میدان جنگ است.»[۱]
بنابراین، این اصل در زندگی فردی نیز زمانی جاری است که با مشکلی بزرگ تر از توان خود مواجه می شویم، اما دست از تلاش برنمی داریم و نتیجه را به او می سپاریم؛ وقتی برای پیشرفت کشور، روی پای خود می ایستیم و به وعده های توخالی دیگران دل نمی بندیم و از تهدیدهایشان نمی ترسیم. این اتکای فعال، ترسی را که دشمن می کارد، به آرامش و مجالی برای یک پیروزی بزرگ تر بدل می سازد. بله؛ همان جمله ی معروف حاج قاسم سلیمانی که می اظهار داشت: «میزان فرصتی که در تهدیدها هست، در خودِ فرصت ها نیست؛ به شرطی که نترسیم و نترسانیم.»
عمل و زندگی با آیه
_ وقتی رسانه های دشمن از «اجماع جهانی» و «لشکر نظامی» حرف می زنند تا دلت را خالی کنند، به یاد بیاور این همان صحنه ی آیه است. خدایی که پشتیبان ماست، همان خدای طوفان طبس و فتح خرمشهر است.
_ هنرمند یا ورزش کار هستی و می خواهی در صفحه ی مجازی ات از دین و کشورت دفاع کنی، اما از موج تخریب و ازدست دادن حامیان مالی می ترسی؟ پشتیبان تو خداست، نه شرکتهای تبلیغاتی.
_ بعنوان یک مسئول، وقتی با بزرگ نمایی قدرت دشمن، تو را بسمت تصمیمات ذلت بار هُل می دهند، <حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ> یعنی ما محاسباتمان را برپایه قدرت خدا می بندیم، نه تهدید دشمن.
_ در جمع فامیل، همه از آینده سیاه نمایی می کنند و روحیه ی جمع را تخریب می کنند؟ تو منبع آرامش باش. یادآوری کن که پشتیبان ما خداست و او برای بندگان مؤمنش کافی است.
_ می خواهی امر به معروف کنی و دیگران با جمله ی «ولش کن، برایت دردسر می شود» تو را می ترسانند؟ قدمت را با گفتن «حَسْبُنَا اللَّهُ» محکم بردار و وظیفه ات را انجام بده.
_ پدر و مادر هستی و از تهاجم فرهنگی سنگین مقابل فرزندت احساس درماندگی می کنی؟ تو در این سنگر تنها نیستی. با توکل، وظیفه ات را انجام بده و او را به خدا بسپار.
خبر شهادت حاج قاسم سلیمانی مثل یک زلزله بود. بسیاری گمان می کردند که محور مقاومت با یک ضربه وجودی و جبران ناپذیر روبرو شده و همه چیز در آستانه فروپاشی است. فضای ترس و عدم اطمینان همه جا را فرا گرفته بود. در چنین شرایطی، رهبر انقلاب در یک سخنرانی حاضر شدند. همه منتظر واکنشی هیجانی یا تهدیدی از سر خشم بودند. اما ایشان با آرامشی مثال زدنی و صلابتی عجیب، بر انتقام سخت تاکید کردند. این پیام، یک پیام روشن برای تمام دنیا بود. تکیه گاه ما افراد نیستند، بلکه خدایی است که بهترین وکیل و کارساز است. وقتی تکیه گاه یک ملت، قدرتی بی نهایت باشد، از دست دادن بزرگترین فرماندهانش هم نمی تواند او را از پا درآورد، برای اینکه خدا برایش کافیست.
[۱]. مقام معظم رهبری، ۱۹/۰۴/۱۳۷۹.
بطور خلاصه، خدای ما، خدای موسی در دل دریاست، خدای طوفان طبس، خدای خرمشهرهاست. شعر غلام همت آنم که زیر چرخ کبود / ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است (حافظ) رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند / بنگر که تا چه حد است مکان آدمیت (سعدی) اتکا بر تقوا و دانش در طریقت کافریست / راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش (حافظ) کار خود گر به خدا بازگذاری حافظ / ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی (حافظ) راز نشکستن عبور از طوفان، کار همه نیست. این پیام، یک پیام روشن برای تمام دنیا بود.
مطلب نورمعرفت را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان نورمعرفت در مورد این مطلب