نگاهی بر حکمت روزه در کلام شهریار
نور معرفت: با فرا رسیدن رمضان، در بازخوانی اشعار محمدحسین شهریار، به تبیین حکمت روزه و صیقل روح در آینه ادبیات پرداخته ایم؛ دعوتی شاعرانه به صبر، عدالت و چشیدن میوه معرفت.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، با فرارسیدن ماه رمضان، باردیگر فرصتی پیش می آید برای مکثی در هیاهوی زندگی؛ مجالی برای برگشت به خویشتن، برای سبک تر شدن و دیدن روشنایی های پنهانی که در روزمرگی گم می شوند.
در ادبیات فارسی، رمضان تنها یک مراسم عبادی نیست؛ مجالی است برای تأمل، صبر و پالایش درون. خیلی از شاعران ما این حال و هوا را در شعرهایشان بازتاب داده اند.
در میان آنها، محمدحسین شهریار جایگاهی ویژه دارد؛ شاعری که با زبانی روان و صمیمی، مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی را به بیانی قابل لمس برای مخاطب امروز تبدیل کرد. شهریار هم در غزل فارسی و هم در شعر ترکی آذری درخشید و توانست پلی میان سنت و احساس معاصر بزند. نگاه او به رمضان، نگاهی پندآموز اما بی تکلف است؛ دعوتی آرام به صبر، خودسازی و قدر دانستن فرصت ها.
در آستانه شروع این ماه عزیز، این شعر از شهریار یادآور حکمت روزه و قدر لحظه های ناب آن است:
حکمت روزه داشتن بگذار
باز هم گفته و شنیده شود
صبرت آموزد و تسلط نفـس
و ز تو شیطان تو رمیده شود
هر که صبرش ستون ایمان بود
پشت شیطان ازو خمیده شود
آفتاب ریاضتی که ازو
میوه معرفت رسیده شود
چه جلایی دهد به جوهر روح
کادمی صافی و چکیده شود
بذل افطار سفره عدلی است
که در آفاق گستریده شود
فقر بر چیده دارد از خوانـی
که به پای فقیر چیده شود
شب قدرش هزار ماه خداست
گوش کن نکته پروریده شود
از یـکی میوه عمل که درو
کشته شد، سی هزار چیده شود
گر تکانی خوری در آن یک شب
نخـل عمر از گنـه تکیده شود
مفت مفروش کز بهای شبی
عمرها باز پس خریده شود
روز مهلت گذشت و بر سر کوه
پرتوی مانده تا پریده شود
تا دمی مانده سر بر آر از خواب
ور نه صور خدا دمیده شود
منبع: فارس
منبع: nooremarefat.ir
مطلب نورمعرفت را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان نورمعرفت در مورد این مطلب